Joël de Jong

Ik ben Joël de Jong, 18 jaar en kom uit Harlingen (Friesland.) Van kleins af aan ben ik al helemaal gek op sport, elke dag aan het voetballen. Totdat ik op 5-jarige leeftijd uit school kwam met een slepend, opgezwollen been. Na meerdere röntgenfoto’s, scans en botweefselanalyses, bleek dat ik een agressieve vorm van botkanker had.

Hierop volgde een behandeling van een jaar in het UMCG te Groningen. Al snel bleek dat amputatie de enige optie was om te overleven, een schok natuurlijk. Ik was bang dat ik vanaf dat moment nooit meer kon sporten.

Na ruim veertien chemokuren was de behandeling voorbij en werd ik begeleid door een multidisciplinair team van revalidatie Friesland. Ik kreeg een beenprothese en kon hier al vrij snel mee lopen. Verder leerden ze me daar om te fietsen, zwemmen en zelfs voetballen!

Toen ben ik ‘gewoon’ bij de reguliere voetbal- en tennisclub mee gaan doen in Harlingen en ben met tennis zelfs clubkampioen bij de junioren geworden.

In juli 2016 kreeg ik, samen met twaalf andere kinderen, de kans om voor het eerst op een blade te lopen in het Olympisch Stadion. Ik weet nog heel goed dat atleten als Ronald Hertog en Fleur Jong hier ook aanwezig waren en hoe ik tegen ze opkeek op dat moment. Ook mijn huidige coach, Guido Bonsen, was aanwezig om bij dit evenement te coachen.

Vanaf dat moment ging het in een stroomversnelling. Ik had officieel het atletiekvirus te pakken en ging trainen onder coach Frank Dik in Hoorn. Ook zat ik in het talententeam op Papendal. Uiteindelijk heb ik me in 2019 aan mogen sluiten bij Team Para Atletiek. Mijn favoriete onderdelen zijn de 100m, maar vooral ook het verspringen!

Wat is je grootste uitdaging/doel op dit moment, wat wil je bereiken en hoe?

Volgend jaar zijn de Paralympische Spelen in Tokio. Mijn doel is om daar aan deel te nemen en daar zo goed mogelijk te presteren.

Daarnaast vind ik het ook ontzettend belangrijk om andere mensen te helpen, die nu in dezelfde situatie zitten als ikzelf na een amputatie van een ledemaat. Ik ben afgelopen jaar bijvoorbeeld uitgenodigd voor een gesprek met een jongen die voor een hele moeilijke keuze stond: het amputeren van zijn been, en leren lopen op een beenprothese of toch voor een bottransplantatie gaan.

Moet je veel doen en/of laten om je doel te bereiken?

Ik studeer nu fysiotherapie en train elke dag, maar het voelt niet als een opoffering. Het is vooral heel leuk om te doen. Ik wil altijd, in samenwerking met de coach, op zoek naar verbeteringen om net die tiende van een seconde harder te lopen of net die paar centimeters verder te springen.

Wat is je mooiste moment in de sport tot nu toe?

Dat is een goede vraag. Eén van de mooiste momenten is de dag toen ik voor het eerst op een blade mocht lopen. Meteen kon ik harder rennen dan ooit, te gek!

Verder behaalde ik op 16-jarige leeftijd brons op het WK in Berlijn in 2018 (100m).

Maar ook afgelopen wedstrijdseizoen was een hoogtepunt. Het eerste wedstrijdseizoen met Team Para Atletiek. Ik wist mijn persoonlijke record bij het verspringen van 5.61m naar 6.30 meter te verbeteren.

Wat is het moeilijkste moment in de sport tot nu toe?

Het is natuurlijk erg vervelend als je prestatie-technisch keer op keer geen vooruitgang boekt. Deze situatie deed zich voor in 2019. Dan is het natuurlijk lastig om dat te accepteren.

Heb je het idee dat je meer moet bewijzen dan mensen zonder handicap?

Nee, integendeel. Ik heb me altijd volledig geaccepteerd gevoeld door iedereen om me heen. Revalidatie-Friesland heeft me aangeleerd om vooral te kijken naar de dingen die ik wel kan en niet zozeer naar de dingen die ik (nog) niet kan.

Wat betekent sporten voor jou in het algemeen en wat betekent Para Atletiek in het bijzonder voor jou?

Vooral het competitie-element vind ik echt te gek! Natuurlijk probeer je elke wedstrijd een persoonlijk record te behalen. Als je dat haalt, is het nieuwe persoonlijk record meteen brandstof voor de volgende wedstrijd. En zo kom je in een vicieuze cirkel terecht. Dan is het leuk om samen met de mensen om je heen (zoals in mijn geval trainer/coach Guido Bonsen, de instrumentmaker Frank Jol, fysiotherapeuten en trainingsmaatjes) naar dingen te kijken die nog beter kunnen om datzelfde doel te bereiken.

Team Para Atletiek bestaat uit allemaal atleten en een coach die precies dezelfde passie en motivatie voor atletiek hebben. We trainen samen zo’n tien keer per week en we gaan zelfs naar trainingsstages.

Bovendien zet Team Para Atletiek zich in om mensen met een beperking aan het sporten te krijgen en nog vele andere projecten.

Het is erg leuk en belangrijk om mensen met een beperking aan het sporten te krijgen en ze te laten zien wat er allemaal mogelijk is!

Heb je tips en tricks voor beginnende sporters, onzekere sporters?

Het allerbelangrijkste in de sport vind ik het behouden van plezier. Of je nou een recreatieve sporter of een topsporter bent maakt dan niet uit. Plezier is de basis voor succes.

Ga er nooit op voorhand van uit dat je iets niet kunt. Probeer net zolang te oefenen totdat het wel lukt. Mijn huidige coach, Guido Bonsen, laat me soms dingen op de trainingen doen die ik zelf niet eens voor mogelijk heb gehouden op een prothese. Zoals hinken op mijn prothese met een losse knie.

Wie is je grote voorbeeld en waarom?

Ronald Hertog, Scott Reardon

Wat wilde je worden toen je kind was?

Nogal cliché, maar als kind droomde ik ervan om profvoetballer te worden en naar de Olympische spelen te gaan. Verder zei ik vanaf mijn twaalfde al dat ik in een revalidatiecentrum wilde werken met protheselopers of kinderoncoloog wilde worden.

Terug naar het teamleden overzicht