Marlene van Gansewinkel

Ik ben Marlène van Gansewinkel, 25 jaar, en ik doe de 100m,200m en verspringen. Vanaf mijn geboorte mis ik mijn linkeronderarm, een stuk van mijn linkeronderbeen en heb ik een vervorming aan mijn rechterhand. Tijdens mijn sport heb ik 2 verschillende blades: een verspringblade en een sprintblade. Tijdens de krachttraining gebruik ik mijn dagelijkse prothese. Verder gebruik ik tijdens het rennen een korte armprothese, tijdens krachtraining een lange armprothese en tijdens fietstrainingen een speciale fietsprothese. Verder heb ik nog een soort harnas wat ik gebruik tijdens de krachtraining als het te zwaar wordt voor mijn armprothese. Ik ben al mijn hele leven bezig met sport en sinds eind 2012 in de atletiek gekomen door een paralympische talentendag.

Wat is je grootste uitdaging/doel op dit moment, wat wil je bereiken en hoe?

Mijn grootste uitdaging op dit moment is om weer helemaal fit te worden. Na een burn out heb ik ook een knieblessure gekregen aan mijn niet geamputeerde been. Aan deze knie ben ik geopereerd en van herstellende. Als topsporter ben je constant op zoek naar wat je met de blessure op dat moment aankan. Om niet over grenzen te gaan is soms lastig. Wat ik wil bereiken is paralympisch kampioen worden, dat is ook wel het ultieme doel in mijn sport. Maar daarnaast heb ik nog meer doelen als bijvoorbeeld bepaalde tijden lopen. Verder wil ik graag mijn opleiding goeddoorlopen, niet alleen omdat een diploma wel handig is maar omdat ik in dit vakgebied veel interesse heb en denk later echt bij te kunnen dragen in dit vakgebied.

Paralympisch kampioen worden is een doel waar ikzelf maar tot bepaalde hoogte invloed op heb, ik ga zorgen dat ik zo goed mogelijk ben. Als dan iemand anders beter is kan ik daar vrij weinig aan doen. Daarom is het ook wel een gek doel, als ik namelijk op mijn allerbest ben en dan 2de wordt, vind ik alsnog dat ik het goed gedaan heb. En ben ik toch trots op mezelf.

Om mijn doelen te bereiken is de balans vinden heel belangrijk. Hard trainen maar ook genoeg rust om te herstellen. Hierbij is communicatie en zorgen voor jezelf heel belangrijk. Communicatie niet alleen naar de coach maar ook naar de fysio en mijn partner. Hetzelfde geldt voor school, er moet balans in zitten. Als die er niet is wordt het er niet alleen slechter van maar ga je het ook minder leuk vinden. Het leuk vinden staat wel hoog in mijn prioriteitenlijstje.

Moet je veel doen en/of laten om je doel te bereiken?

Voor mijn gevoel hoef ik niks te laten. Ik hou van mijn sport en zie bijvoorbeeld het overslaan van de avondjes stappen dan ook niet als een gemis. Ik ga namelijk liever lekker trainen, daar word ik vrolijker van. Uiteraard moet je veel doen maar als je dat met plezier doet voelt het niet erg. Verder moet ik sowieso niks, ik mág het allemaal doen.

Wat is je mooiste moment in de sport tot nu toe?

Mijn mooiste moment…dat is een lastige. Er zijn al zo veel mooie momenten geweest in mijn sport. Het mooiste is denk ik wel mijn gouden medaille op de 200m tijdens het EK in Berlijn. Ik liep daar een dik wereldrecord, ik had totaal niet verwacht dat ik dat zou kunnen. Boven jezelf uitstijgen is altijd zo ontzettend bijzonder.

Wat is het moeilijkste moment in de sport tot nu toe?

Ik denk het WK in 2019, toen zat ik er helemaal doorheen. Alles in mij zei dat ik niet moest gaan. Ik had geen energie en lag hele nachten wakker, ondanks dat ik super moe was en graag wilde slapen. Daardoor kon ik niet laten zien wat ik op het WK eigenlijk kon, maar zelfs dat maakte mij op dat moment niet meer uit. Ik wilde naar huis en niks moeten, alleen maar slapen.

Heb je het idee dat je meer moet bewijzen dan mensen zonder handicap?

Ik denk het wel, je moet namelijk vaak bewijzen dat je normale dingen gewoon kan. Zelfs als je gaat midgetgolfen ofzo word je vragend aangekeken of dat wel gaat.

Wat betekent sporten voor jou in het algemeen en wat betekent Team Para Atletiek in het bijzonder voor jou?

Sport is denk ik wel mijn favoriete bezigheid, het zit heel erg in mij. Lang niet sporten vind ik onwijs lastig, en dan heb ik het over een week niet sporten en niet over maanden. TPA voelt als een soort thuis, waar niemand raar is en waar niet in beperkingen word gedacht. Hier hoef ik niet constant te vechten om mee te mogen doen en te bewijzen dat ik het kan. Hier weten we dat mensen met een beperking dat allemaal kunnen. Wij zoeken de grenzen op in plaats van er alleen maar verder vanaf te gaan omdat er misschien wat zou kunnen gebeuren. Dat is een soort vrijheid en onbezorgdheid die ik graag in de hele wereld zou willen zien voor mensen met een beperking, niet alleen maar in de parasport.

Heb je tips en tricks voor beginnende sporters, onzekere sporters?

Gewoon beginnen, je hoeft het niet gelijk te kunnen. Ga op zoek naar waar jij je goed bij voelt. Het is het waard om langer te reizen als je je daardoor veel prettiger en welkom voelt. Ook is het jouw eigen proces, laat je niet bang maken door mensen die het al jaren doen. Jij moet je eigen weg bewandelen en als dat inhoudt dat je met lagere gewichten of kortere trainingen moet beginnen is dat prima. Dat zegt namelijk niks over je waarde. Maar bovenal heb plezier!

Wie is je grote voorbeeld en waarom?

Ik heb geen voorbeeld, ingeval niet een persoon. Er zijn wel mensen waar ik bepaalde aspecten in bewonder. Ik hoop daar van te leren.

Wat wilde je worden toen je kind was?

Ik wilde heel graag profvoetballer worden bij Ajax. Ik was er ook van overtuigd dat ik dat kon. Ik zag mezelf namelijk niet als beperkt. Ik kon alles.

Terug naar het teamleden overzicht